Pudhukavithai (1982)

புதுக்கவிதை – ரசிகனின் விமர்சனம்

திரைப்படம் என்பது நம் சமுதாயத்தின் மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு ஊடகம். அப்பொழுதும் சரி, இப்பொழுதும் சரி, இனி எப்பொழுதும் சரி. ஆனால், அதை நாம் ஒரு பொழுதுபோக்கு ஊடகமாக மட்டும் தான் பார்க்கிறோமா என்றால், இல்லை என்பதுதான் விடை.

ஒரு திரைப்படம் நம்மை மகிழ்விக்கலாம், சிரிக்க வைக்கலாம், அழ வைக்கலாம். சில திரைப்படங்கள் நம் மனதில் ஏதோ ஒரு மூலையில் நீங்காத நினைவாகவும் பதிந்து விடுகின்றன. அந்த வகையில், எனக்கு மிகவும் பிடித்த திரைப்படங்களில் ஒன்று புதுக்கவிதை.

இந்தப் படத்தைப் பற்றி முதலில் எனக்குத் தெரிந்தது “வா வா வசந்தமே” பாடல் மூலமாகத்தான். அந்தப் பாடல் மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பால், ஒரு கட்டத்தில் இந்தப் படத்தை எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் வந்தது.

கல்லூரி விடுதியில் Wi-Fi வசதி கிடைத்தபோது, முதலில் நான் தேடிய ரஜினிகாந்த் படங்களில் இதுவும் ஒன்று. அப்போது இந்தப் படத்தை download செய்து பார்த்த அனுபவம் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

பைக் ரேஸில் ஆரம்பிக்கும் கதை, அதிலிருந்து உருவாகும் காதல், காதலுக்கு எதிராக இருக்கும் சூழ்நிலைகள், தாயின் திட்டம், சென்னைக்கு வரும் கதாநாயகன், அங்கே சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் என்று படம் செல்லும் விதமே வித்தியாசமாக இருக்கும்.

ரஜினிகாந்தின் கதாபாத்திரமும் வழக்கமான ஆக்ஷன் ஹீரோ பாத்திரமாக இல்லாமல், காதலுக்காக போராடும் ஒரு இளைஞனாக அமைந்திருக்கும். குறிப்பாக, காதலியைத் தேடி அலையும் காட்சிகளிலும், மனதில் இருக்கும் வலியை வெளிப்படுத்தும் தருணங்களிலும் ரஜினியின் நடிப்பு மிகவும் இயல்பாக இருக்கும்.

கதையில் வரும் சில திருப்பங்கள் அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தும். குறிப்பாக, கதாநாயகியின் குடும்ப சூழ்நிலை, ரஜினியின் போராட்டம், அவரைச் சுற்றி வரும் ரவுடிகள் என படம் மெதுவாக வேறு ஒரு பாதைக்குச் செல்லும்.

அதற்கிடையில் வரும் பாடல்கள் படத்தின் உணர்வுகளை இன்னும் அழகாக எடுத்துச் செல்கின்றன. குறிப்பாக “வா வா வசந்தமே” பாடல் படத்தின் காதல் உணர்வுக்கு ஒரு தனி அழகு சேர்க்கிறது.

காதலர்கள் சந்திக்கும் சில காட்சிகள் மிகவும் எளிமையாக இருந்தாலும், அந்த எளிமையே அவற்றை அழகாக்குகிறது. குறிப்பாக காபி குடிக்கும் காட்சி, புகைப்படம் எடுக்கும் காட்சி போன்ற சிறிய தருணங்கள்கூட மனதில் நிற்கும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன.

அதிலும், ஜோதி ரஜினியைச் சந்திக்கும் அந்தக் காட்சிகள் மிகவும் ரசிக்க வைக்கும். இருவருக்குமிடையேயான உரையாடல்களில் இருக்கும் இயல்பான காதல் உணர்வு படத்தின் சிறப்புகளில் ஒன்று.

அதைக் கேட்டு ஜோதி மகிழ்வார். கடைசியாக, ‘நான் போட்டுமா?’ என ரஜினியைப் பார்த்துக் கேட்க, ‘அதான் போயிட்டியே’ என ரஜினி சொல்லும் அந்த வசனம், விசுவின் presence of mind-ஐ வெளிப்படுத்தும் அற்புதமான எழுத்து. இவ்வளவு எளிமையான வார்த்தைகளில், அந்தக் காட்சியின் காதலையும் வலியையும் வெளிப்படுத்தியிருப்பது சிறப்பு. அதற்கு மேலாக, பேக்ரவுண்டில் ராஜாவின் இசை அப்படியே ஆளைத் தூக்கும். ஒரு அற்புதமான காட்சி.

இடைவேளைக்கு முன்பும், அதற்குப் பிறகும் கதை எடுக்கும் திருப்பங்கள் படத்தை மேலும் சுவாரஸ்யமாக்குகின்றன. குறிப்பாக பள்ளியில் மீண்டும் சந்திக்கும் தருணம், அந்தச் சூழ்நிலையில் இருக்கும் உணர்ச்சி, பழைய நினைவுகள் என அனைத்தும் அழகாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.

படத்தின் கிளைமாக்ஸில் வரும் ரயில் துரத்தல் காட்சியும் படத்திற்கு நல்ல வேகத்தை கொடுக்கிறது. காதலுக்காக ஒருவர் எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும் என்பதையும் அந்தக் காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன.

மொத்தத்தில், புதுக்கவிதை எனக்கு ஒரு சாதாரண ரஜினிகாந்த் படம் அல்ல. அதை முதன்முதலில் பார்த்த காலத்திலிருந்து இன்றுவரை, அந்தப் படத்துடன் இணைந்திருக்கும் சில காட்சிகளும் பாடல்களும் தனிப்பட்ட நினைவுகளாகவே இருக்கின்றன.

ஒரு நல்ல காதல் கதையை, அழகான பாடல்களுடன், இயல்பான நடிப்புடன், மனதைத் தொடும் சில காட்சிகளுடன் சொல்லியிருக்கும் படம் புதுக்கவிதை.

இன்று பல வருடங்கள் கழித்தும் அந்தப் படத்தைப் பார்க்கும்போது, முதல் முறை பார்த்த அதே உணர்வு சில காட்சிகளில் மீண்டும் வருகிறது. அதுதான் ஒரு நல்ல திரைப்படத்தின் வெற்றி என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடித்த பிறகும், அதன் காட்சிகளும் பாடல்களும் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அதுவே புதுக்கவிதை எனக்கு கொடுத்த மிகப்பெரிய அனுபவம்.

குறிப்பாக, இந்தப் படத்தை உருவாக்கிய கவிதாலயா, இயக்குநர் எஸ்.பி. முத்துராமன் உள்ளிட்ட படக்குழுவினரின் பங்களிப்பு பாராட்டுக்குரியது. வெளியான காலத்தில் படம் பெற்ற வரவேற்பும், அதன் நீண்ட ஓட்டமும் அதன் வெற்றியைச் சொல்கின்றன.

மேலும், இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் வேறு ஒரு நடிகையை நடிக்க வைக்கலாம் என்ற பேச்சும் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் இறுதியில் இப்படம் நமக்கு கிடைத்த விதமே ஒரு தனி அழகு.

— சீலன்

Pudhukavithai Movie Review

Two familiar elements of a Superstar Rajinikanth film are notably absent in Pudhu Kavidhai. The first, and perhaps the most surprising, is that Rajinikanth does not get the girl. He arrives just a minute too late and is forced to watch another man marry the woman he loves. The second is the absence of the usual climactic fight, where the hero takes on the villains and emerges victorious. Instead, the film ends on a much quieter note, with a long motorcycle ride forming the centrepiece of the climax. In many ways, Pudhu Kavidhai feels less like a typical Rajinikanth film and more like a straightforward romantic drama featuring a hero better known for his romantic roles.

The Story

Anand (Rajinikanth) is a motorcycle racing champion who has won the championship for six consecutive years. His success brings him into contact with Uma (Jyothi), the daughter of Thilakavathy (Sukumari), a wealthy and strong-willed woman. Uma initially dislikes Anand because of his dark complexion, but her feelings soon change into love. Their relationship, however, faces strong opposition from Thilakavathy, who secretly has other plans for her daughter.

Thilakavathy cleverly makes Anand and Uma believe that she has accepted their relationship and agreed to their marriage. At the same time, she secretly arranges for Uma to marry a man of her own choice. On the day of the wedding, she has Anand arrested and prevents him from reaching the venue. Although Anand manages to escape, he arrives too late and can do nothing to stop the marriage.

Years later, Anand and Uma meet again under completely unexpected circumstances. Anand is now happily married to Kalyani (Sarita) and has a child, while Uma tells him that she too is happily married and has two children. This unusual situation forms the emotional foundation of the film.

The Early Portions

The movie begins like a familiar Rajinikanth film. The lengthy motorcycle race attempts to create excitement but does not quite succeed, while the romance between Anand and Uma takes the familiar route of an initial quarrel gradually turning into love. Even the confrontation with the proud woman of the house has shades of the kind of situations seen in Rajinikanth's earlier films.

However, the romance between Rajinikanth and Jyothi lacks the chemistry expected from a strong romantic pairing. One of the lighter moments comes when Uma deliberately dismantles her car battery so that Anand is forced to give her a lift.

Sukumari's Plan

The film becomes more interesting once Thilakavathy's real plan comes into play. There is genuine suspense as Anand prepares to marry Uma while Thilakavathy simultaneously works towards getting her daughter married to the man of her choice.

The eventual outcome is one of the film's biggest surprises. Thilakavathy succeeds in her plan, while Anand can only stand by helplessly and watch the woman he loves marry someone else.

At this point, Pudhu Kavidhai takes an unexpected turn. For a Rajinikanth film, seeing the hero lose the woman he loves is unusual. There is no last-minute rescue, no confrontation and no heroic victory. Anand simply has to accept what has happened. This gives the film a different emotional identity from the usual Rajinikanth formula.

The Second Half

Unfortunately, the film becomes predictable again after this point. The way certain sequences are handled makes the eventual developments fairly obvious, and some events feel more like a delay of the inevitable rather than a natural progression of the story.

The second half also leaves some of the earlier characters and issues behind without giving them a proper resolution. For example, Rajinikanth's brother, played by 'Thengai' Srinivasan, receives little relevance as the story progresses.

Rajinikanth in a Different Role

For Rajinikanth fans, Pudhu Kavidhai remains interesting precisely because it goes against many of his established trademarks. Anand is not the larger-than-life hero who fights his way through every obstacle. He is a comparatively subdued character caught in a deeply emotional situation, and the film gives Rajinikanth very little opportunity for the comedy, action or mass moments that his fans normally expect.

Sukumari and Jyothi

Sukumari makes a strong impression as the hard-hearted mother who is determined to control her daughter's future. Jyothi, however, struggles to create a convincing romantic chemistry with Rajinikanth, making their relationship less effective than it should have been.

Ilaiyaraaja's Music

Ilaiyaraaja's music is one of the film's lasting strengths. Songs such as Vellai Puraa Ondru and Vaa Vaa Vasanthame add a strong melodic quality to the film.

For viewers who grew up watching Doordarshan, Vaa Vaa Vasanthame carries an additional nostalgic charm, having been a familiar song on Oliyum Oliyum, particularly around the Diwali season.

Final Verdict

Pudhu Kavidhai may not offer the usual Rajinikanth experience, but that is also what makes it stand apart from many of his films of the period. It is a rare occasion where the Superstar plays a man who does not get everything he wants and does not defeat his obstacles with a final act of heroism.

For fans, it may not be the Rajinikanth film they expected, but it remains an interesting and different chapter in his career.