Ilamai Oonjal Aadukirathu (1978)

Ilamai Oonjal Aadukiradhu (1978) – Review

Ilamai Oonjal Aadukiradhu is one of those classic Tamil films that remains memorable for bringing together two legendary performers, Rajinikanth and Kamal Haasan, at an interesting stage of their careers. Directed by veteran filmmaker C. V. Sridhar, the film features Sridevi? No — Sripriya and Jayachitra as the female leads, with music composed by Ilaiyaraaja.

Released in 1978, the film revolves around love, friendship, misunderstandings and the complicated emotions that arise when relationships take an unexpected turn. While Kamal Haasan's character is at the centre of the romantic storyline, Rajinikanth brings a completely different energy to the film with his distinctive screen presence and effortless style.

Rajinikanth and Kamal Haasan – A Special Combination

The biggest attraction for today's fans is undoubtedly the combination of Rajinikanth and Kamal Haasan. During this period, both actors were still establishing themselves and experimenting with different kinds of characters.

Kamal plays the role of a successful company's General Manager who is deeply in love with Sripriya. Rajinikanth, meanwhile, plays a businessman and brings a confident, stylish and slightly unpredictable personality to the screen.

The contrast between the two actors makes their scenes particularly interesting. Kamal's performance is driven largely by emotion and romance, while Rajinikanth relies on his natural body language, voice modulation and understated style. Even when he is simply sitting, walking or having a conversation, there is a noticeable screen presence that makes the scene his own.

Rajinikanth's Early Screen Style

One of the most enjoyable aspects of Ilamai Oonjal Aadukiradhu is watching Rajinikanth at a time when the style that would eventually become his trademark was beginning to take shape.

His costumes, large-framed glasses, confident mannerisms and casual approach to dialogue delivery give his character a distinct personality. The opening portions, where Rajinikanth is introduced as the owner of the company, immediately establish his authority and charisma.

There is also a memorable sequence in which Rajinikanth approaches Sripriya for a lift. When she turns him down, he simply gets back into his car and drives away with his trademark casual attitude. It is a small moment, but it demonstrates something that would become one of Rajinikanth's greatest strengths — the ability to create impact without having to overplay a scene.

That natural screen confidence is one of the reasons his portions continue to stand out even when watching the film decades later.

A Story About Love and Emotional Conflict

The first part of the film beautifully captures the romance between Kamal Haasan and Sripriya. Their relationship is presented through simple moments — outings, conversations, cinema visits and time spent together — giving the film an unmistakable flavour of late-1970s youth culture.

The song "Ore Naal Unnai Naan Nilavil Paarthadhu" is particularly memorable in this portion of the film. Ilaiyaraaja's music adds considerable emotional depth to the romantic sequences and helps establish the mood of the story.

Jayachitra's character introduces another emotional dimension to the narrative. As a widow who longs for companionship and affection, her character allows Sridhar to explore loneliness, social expectations and the emotional needs of an individual.

Sridhar's Direction

Director C. V. Sridhar was known for building films around human relationships and emotions, and that quality is clearly visible here.

Rather than treating the story simply as a conventional love triangle, Sridhar explores how love, friendship, loneliness and misunderstanding can affect different people in different ways. The narrative gradually moves from youthful romance to emotional conflict before bringing the characters towards a resolution.

The film also reflects the lifestyle of its period. The clothes, cars, locations, music and manner in which young people express their feelings give the movie a distinct late-1970s atmosphere.

Rajinikanth's Presence Makes a Difference

Although Kamal Haasan's character drives much of the central romantic storyline, Rajinikanth's presence gives the film an additional dimension.

This was still the early phase of Rajinikanth's career, before he became the phenomenon known as the Superstar. Yet the qualities that would later define his career are already visible — style, confidence, timing and an unmistakable screen personality.

Rajinikanth does not need lengthy speeches or elaborate action sequences to attract attention. His manner of looking at someone, the way he delivers a line, his walk and even the way he handles a cigarette or starts a car become part of his character's personality.

For Rajinikanth fans, this makes the film particularly interesting. It offers a glimpse of the actor before the Superstar image completely took over, when he was still developing the unique screen identity that would eventually make him one of Indian cinema's biggest stars.

Sripriya and Jayachitra

Sripriya delivers a convincing performance as the woman caught between love and emotional turmoil. Her chemistry with Kamal Haasan works well during the romantic portions, while the later emotional scenes give her character greater depth.

Jayachitra also makes an impact in a role that requires her to portray loneliness and emotional vulnerability. Both actresses contribute significantly to the emotional balance of the story.

Ilaiyaraaja's Music

The music by Ilaiyaraaja is another major attraction of the film. His songs complement the romantic and emotional portions beautifully, while the background score helps establish the mood of the characters.

"Ore Naal Unnai Naan" remains one of the memorable songs associated with the film. The combination of Ilaiyaraaja's melody and the voices of the playback singers gives the romantic portions a timeless quality.

A Glimpse of 1970s Tamil Cinema

Watching Ilamai Oonjal Aadukiradhu today is also like opening a window into the world of 1970s Tamil cinema. The fashion, hairstyles, automobiles, restaurants, theatres and approach to romance all reflect the period in which the film was made.

Unlike modern romances, the film allows relationships to develop gradually through conversations and everyday moments. That slower pace is part of its charm and gives the characters enough room to establish their emotions.

Final Verdict

Ilamai Oonjal Aadukiradhu is a memorable combination of romance, friendship and emotional drama, elevated by the performances of Kamal Haasan and Rajinikanth.

For Kamal Haasan fans, the film offers another opportunity to watch his early romantic performances. For Rajinikanth fans, however, it is particularly special because it captures the actor during an important stage of his evolution.

The Rajinikanth we see here is not yet the larger-than-life Superstar of the later decades, but the ingredients are already there — the style, the confidence, the effortless screen presence and the ability to make even a simple moment memorable.

With C. V. Sridhar's sensitive direction, strong performances from the lead cast and Ilaiyaraaja's memorable music, Ilamai Oonjal Aadukiradhu remains a fascinating classic and an important film to revisit for anyone interested in the early careers of Rajinikanth and Kamal Haasan.

இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது - ஆனந்த விகடன் விமர்சனம்

உணர்ச்சி, உள்ளக் கிளர்ச்சி, காதல், ஊடல், சபலம், சந்தேகம் இவற்றை வைத்துக்கொண்டு, திரைக்கதையை நாசூக்காக, நளினமாக, அழகாக அமைத்து, அதற்கு அளவோடு வசனம் எழுதியிருக்கிறார் ஸ்ரீதர். தனி வில்லன், காமெடி டிராக் இவை இல்லாமல் தமிழ்ப் படங்கள் எடுக்கமுடியும் என்று அடித்துக் கூறியிருக்கிறார்.

கமலஹாசனும் ரஜினிகாந்த்தும் உடன் பிறப்புகள் மாதிரி இணைந்து நடித்திருக்கிறார்கள். இருவருக்கும் சம சந்தர்ப்பம் தரப்பட்டிருக்கிறது. நடிப்பைப் பொறுத்தவரை யார் யாரை மிஞ்சுகிறார் என்று தரம் பார்க்க முடியாதவாறு, இருவருமே போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடிக்கிறார்கள் – டெட் ஹீட்!

கமலஹாசன், ஸ்ரீப்ரியா இருவரும் ஓட்டலில் சாப்பிடும்போது, பர்ஸ் தொலைந்துவிட்டதாக எண்ணி, அதன் விளைவுகளைக் கமலஹாசன் கற்பனை பண்ணிப் பார்ப்பது நல்ல தமாஷ்! ஸ்ரீதர்-நிவாஸ் காம் பினேஷன் படத்துக்கு இளமையையும் கிளுகிளுப்பையும் தரும் ஒரு நல்ல சேர்க்கை. ‘கல்யாணப் பரிசு’, ‘நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம்’ ஸ்ரீதரை இன்றைய இளம் தலைமுறையினர் அறிய இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம்.

பத்மா சினிமாவுக் குக் கிளம்பும்போது ஜெயந்தி, ”எந்த டேமே ஜும் இல்லாம உருப்ப டியா வந்து சேரு” என்பது ரசிக்கத்தக்க கிண்டல்!டெக்னிகல் குறை கள் அதிகம் இல்லாமல் சிறந்த முறையில் தயாரிக் கப்பட்டிருக்கும் இந்தப் படத்தில் ஓரிரு இடங் களில் மேலும் சற்று அக்கறை காட்டியிருக்க லாம். உதாரணமாக, ஸ்ரீப்ரியா பாடும் ‘நீ கேட்டால்’ பாடல் ஆரம் பத்தில் ரிஃப்ளெக்டர் அடிக்கடி ஆடுவதால் ஒளியசைவு ஏற்படுகிறது. அதே போல, டீ எஸ்டேட் டில் கமலஹாசன் நடந்து வரும்போது அவரை ஃபாலோ செய்யும் ரிஃப்ளெக்டர் காமிராவுக்கு அருகில் முன்னே இருக்கும் மின்சார போஸ்டின் மீது விழுந்து கண்ணை உறுத்துகிறது. Back Projection விஷயத்திலும் சற்று கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். முரளி – ஜெயந்தி காரில் போகும் ஸீனில் ஒரே ஷாட் திரும்பத் திரும்ப வந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்தப் படம் சிறந்த முறையில் தயாரிக்கப்பட்டிருப் பதாலேயே, இவையும் தவிர்க்கப்பட் டிருக்கலாம் என்பது எங்கள் எண்ணம்.சமீப காலத்தில் வெளிவந்த எல்லா வண்ணப் படங்களையும்விட வண்ணக் கலவை பளிச்சென்று அழகாக இருக்கும் இந்தப் படத்தில், அந்த நீச்சல் குள ஸீனில் லாபரேட்டரி இன்னும் சற்று அக்கறை காட்டியிருக்க வேண்டும். நீலம் அதிகமாக இருக்கிறதே, ஏன்?

”உங்களுக்கு லிவர் பாதிக்கப்பட் டிருக்கிறது. ஓய்வெடுக்க வேண்டும். தாம்பத்ய உறவு கூடாது” என்று டாக்டர் கூறுவது நகைப்புக்கு இடம் தருகிறது. இதற்குப் பதிலாக, முரளியே தன் உடல்நலம் பூரணமாகக் குணமாகும் வரை, தான் காதலிக்கும் பெண்ணின் கழுத்தில் தாலியைக் கட்ட மாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தால், கேரக்டரையே உயர்த்தியிருக்குமே!

‘வார்த்தை தவறிவிட்டாய்’ பாட்டு மனத்திலே நிற்கிறதென்றால், அதற்கு இளையராஜாவின் இசையமைப்பும், நிவாஸின் அற்புதமான படப்பிடிப்பும், எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியத்தின் இனிமையான குரலும் டைரக்டருக்குப் பூரண ஒத்துழைப்பு தந்திருக்கின்றன. நெஞ்சை விட்டு அகலாத காட்சி.

உமர்கய்யாம் நாட்டி யம் நன்றாகப் படமாக்கப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால், திரைக்கதையைப் பொறுத்த வரையில் அங்கு சற்று தொய்வு ஏற்படத்தான் செய் கிறது.

ஜெயந்தியும் முரளி யும் காரில் வரும்போது உணர்ச்சி வசப்படுவதும், பிறகு இருவருமே அது ‘தவறு’ என்பதை உணர்வ தும் தரமான கட்டம்.

ஸ்ரீதரின் கற்பனையில் 59-ல், ‘அம்மா போயிட்டு வரேன்!’ என்பது காதலர் களுக்கிடையே சிக்னலாக இருந்தால், அது வளர்ந்து 78-ல், மூன்று முறை ‘இச்’சோ? இளமை ஊஞ்சல் ஆடத்தான் செய்கிறது.