Thappu Thalangal(1978)

தப்பு தாளங்கள் (1978) – திரைப்பட விமர்சனம்

ரஜினியின் நடிப்பில் வித்தியாசமான பரிமாணம்; பாலச்சந்தரின் துணிச்சலான சமூகப் பார்வை!

ரஜினிகாந்த் என்றாலே ஸ்டைல், அதிரடி, மாஸ் வசனங்கள் என்று எதிர்பார்க்கும் ரசிகர்களுக்கு தப்பு தாளங்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட அனுபவம். கே. பாலச்சந்தர் இயக்கத்தில் 1978-ஆம் ஆண்டு வெளியான இப்படம், சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும், அவர்கள் திருந்தி வாழ முயற்சிக்கும்போது எதிர்கொள்ளும் தடைகளையும் நேரடியாகப் பேசுகிறது. ரஜினிகாந்த், சரிதா நடிப்பில் உருவான இப்படம், தமிழ் மற்றும் கன்னட மொழிகளில் ஒரே நேரத்தில் வெளியானது. கன்னடப் பதிப்பின் பெயர் தப்பிட தாளா.

கதையின் மையம் – தேவுவும் சரசுவும்

தேவு (ரஜினிகாந்த்) வன்முறையையே வாழ்க்கையாகக் கொண்ட ஒரு அடியாள். பணம் கொடுப்பவர்களுக்காக அடிதடி செய்வதே அவனுடைய தொழில். சரசு (சரிதா) பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண். காவல்துறையிடமிருந்து தப்பியோடும் தேவு, சரசுவின் வீட்டுக்குள் நுழைவதன் மூலம் இருவருக்கும் அறிமுகம் ஏற்படுகிறது.

ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகத் தொடங்கும் இந்தச் சந்திப்பு, நாளடைவில் இருவருக்கும் இடையே அன்பை உருவாக்குகிறது. சரசுவின் உடல்நலக் குறைவைப் பார்த்து மருந்து வாங்கித் தரும் தேவு, அவளுடைய கிழிந்த உள்ளாடையைக் கவனித்து இரவு நேரத்திலேயே புதியதை வாங்கி வருகிறான். இத்தகைய சிறிய செயல்கள், முரட்டுத்தனமான அவனுக்குள் மறைந்திருக்கும் அக்கறையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இருவரும் பழைய வாழ்க்கையை விட்டு விலகி, கணவன் மனைவியாக வாழ முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய கடந்தகாலம், சோமன் உள்ளிட்ட மனிதர்களின் தலையீடு, சமூகத்தின் அணுகுமுறை ஆகியவை அவர்களின் புதிய வாழ்க்கைக்குத் தடையாகின்றன. தவறான பாதையில் வாழ்ந்தவர்கள் மனம் மாறினால், அவர்களைச் சமூகம் ஏற்றுக்கொள்ளுமா என்பதே படத்தின் அடிப்படையான கேள்வி.

ரஜினிகாந்தின் நடிப்பில் எதிர்பாராத பரிமாணம்

தேவு கதாபாத்திரத்தில் ரஜினிகாந்த் தனது வழக்கமான திரைபிம்பத்திலிருந்து விலகி நடித்திருக்கிறார். கையில் சைக்கிள் சங்கிலியுடன் வன்முறையில் ஈடுபடும் அடியாளாக இருந்தாலும், சரசுவிடம் அவர் காட்டும் அக்கறை அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் இன்னொரு பக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

சரசுவின் இருமலுக்காக மருந்து வாங்கித் தருவது, அவளுடைய தேவைகளைக் கவனிப்பது போன்ற தருணங்களில் ரஜினியின் நடிப்பு இயல்பாக இருக்கிறது. வழக்கமான சிகரெட் ஸ்டைல், மாஸ் வசனங்கள் ஆகியவற்றை நம்பாமல், பார்வை மற்றும் உடல்மொழி மூலமாகவே தேவுவின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

குறிப்பாக, சோமனைக் கொன்றுவிட்டுத் திரும்பும் தேவு, மரியாவின் வருகையைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்து நிற்பதும், நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டதும் தனது சிரிப்பை அழுகையாக மாற்றிக்கொள்வதும் மனத்தில் நிற்கும் காட்சி. அந்தக் கணத்தில் தேவுவின் மனநிலையைப் புரியவைக்க நீண்ட வசனங்கள் தேவையில்லை; ரஜினியின் முகபாவனையே போதுமானதாக இருக்கிறது.

சரிதாவின் துணிச்சலான நடிப்பு

சரசு கதாபாத்திரம் சரிதாவுக்குச் சவாலான ஒன்று. சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட பெண்ணாக மட்டுமல்லாமல், அன்பையும் மரியாதையையும் விரும்பும் மனிதராகவும் அவர் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

தேவுவுடன் சேர்ந்து புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் நம்பிக்கையும், அந்த முயற்சி முறியும்போது ஏற்படும் வேதனையும் அவரது நடிப்பில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. ரஜினியுடன் அவர் இணைந்து நடிக்கும் காட்சிகள் படத்தின் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகளுக்கு வலு சேர்க்கின்றன.

சரசு பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் கொடூரமான காட்சியில், தேவுவின் எதிர்வினை மூலமாகவே அந்தச் சம்பவத்தின் தீவிரத்தை உணர்த்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. காட்சியின் கொடுமையை விரிவாகக் காட்டுவதைவிட, அதைப் பார்க்கும் தேவுவின் மனநிலையை வெளிப்படுத்துவதில் இயக்குநர் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.

சமூகத்தின் இரட்டை வேடத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் படம்

தப்பு தாளங்கள் தனிமனிதர்களின் தவறுகளை மட்டும் சுட்டிக்காட்டும் படம் அல்ல. அவர்கள் வாழும் சமூகத்தின் முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

தரகர் ஒருவர் தனது மகளையே பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடையும் சம்பவம் இதற்கு ஓர் உதாரணம். பிற பெண்களின் வாழ்க்கையைத் தனது தொழிலாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஒருவனால், அதே நிலை தனது மகளுக்கு ஏற்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இந்த முரண்பாடு, பிறரைச் சுரண்டுவதில் தவறைக் காணாத மனிதர்கள் தங்களுடைய குடும்பம் என்று வரும்போது மட்டும் வேறொரு அளவுகோலைப் பயன்படுத்துவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அரசியல்வாதியைப் பற்றி தேவு கேட்கும்போது, சரசு சாதாரணமாக, “அவர் பேசி முடிஞ்சதும் இங்கேதானே வருவார்” என்று பதிலளிக்கும் வசனமும் குறிப்பிடத்தக்கது. அரசியல் மேடையில் பேசப்படும் ஒழுக்கத்திற்கும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் நடக்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை அந்தப் பதில் நையாண்டியாக வெளிப்படுத்துகிறது.

தேவும் சரசுவும் வெறும் ₹2,000 திரட்டுவதற்காகத் திணறும் காட்சியும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் நெருக்கடியை எளிமையாக உணர்த்துகிறது. பெரிய வசனங்கள் இல்லாமலேயே, அவர்களுடைய அன்றாடப் போராட்டத்தைப் பார்வையாளர்களால் உணர முடிகிறது.

கே. பாலச்சந்தரின் துணிச்சலான இயக்கம்

பாலச்சந்தர் இப்படத்தில் எடுத்துக்கொண்ட கரு அக்காலத் தமிழ்த் திரைப்படச் சூழலில் துணிச்சலானது. அடியாள், பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண், கள்ளச்சாராயத் தொழிலில் இருப்பவர், தரகர் எனச் சமூகத்தின் வெவ்வேறு விளிம்புகளில் வாழும் மனிதர்களை மையமாக வைத்து அவர்களின் வாழ்க்கையை ஆராய்கிறார்.

இந்தக் கதாபாத்திரங்களை முழுமையான நல்லவர்களாகவோ கெட்டவர்களாகவோ எளிமைப்படுத்தாமல், அவர்களுடைய முரண்பாடுகளுடன் சித்தரித்திருப்பது படத்தின் முக்கியமான அம்சம். தேவுவும் சரசுவும் திருந்த நினைப்பது மட்டுமே போதாது; அவர்களைச் சுற்றியிருக்கும் சூழலும் மாற வேண்டியிருக்கிறது என்பதைப் படம் உணர்த்துகிறது.

மேலும், படத்தின் பல காட்சிகளில் இயக்குநரின் கருத்தை நீண்ட விளக்கங்களாகச் சொல்லாமல், சம்பவங்களின் மூலமாகவே வெளிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டத்தக்கது. பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரங்களுடன் ஒன்றிப் போகும் வகையில் காட்சிகள் அமைந்திருப்பது பாலச்சந்தரின் இயக்கத் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது.

கமல்ஹாசனின் சிறப்புத் தோற்றம்

கமல்ஹாசன் இப்படத்தில் சிறிய சிறப்புத் தோற்றத்தில் வருகிறார். ரஜினிகாந்த், கமல்ஹாசன் இருவரும் இணைந்திருந்த காலகட்டத்தின் திரைப்படங்களை நினைவுகூரும் ரசிகர்களுக்கு இந்தத் தோற்றம் கூடுதல் சுவாரஸ்யத்தைத் தருகிறது.

இறுதிப் பார்வை

தப்பு தாளங்கள் வழக்கமான ரஜினிகாந்த் திரைப்படம் அல்ல. சண்டைக் காட்சிகளாலும் ஸ்டைலாலும் நாயகனை முன்னிறுத்தாமல், ஒரு முரட்டுத்தனமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் அன்பையும் குற்றவுணர்வையும் வெளிப்படுத்தும் படம் இது.

தேவுவின் சிறிய செயல்களில் வெளிப்படும் அக்கறை, சோமனைக் கொன்றுவிட்டுத் திரும்பும் காட்சியில் ரஜினியின் முகபாவனை, சரிதாவின் துணிச்சலான நடிப்பு, சமூகத்தின் இரட்டை நிலைப்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டும் சம்பவங்கள் ஆகியவை இப்படத்தை நினைவில் நிறுத்துகின்றன.

ரஜினிகாந்தின் நடிப்பில் வழக்கமாகப் பார்க்காத ஒரு பரிமாணத்தையும், கே. பாலச்சந்தரின் சமூக விமர்சன அணுகுமுறையையும் அறிந்துகொள்ள விரும்புவோர் பார்க்க வேண்டிய படம் தப்பு தாளங்கள்.

Thappu Thalangal (1978) – Movie Review

Rajinikanth in a Different Avatar, K. Balachander at His Boldest!

Directed by K. Balachander, Thappu Thalangal is a departure from Rajinikanth’s usual action-hero image. Released in 1978, this Tamil-Kannada bilingual explores the lives of people pushed to society’s margins and their struggle to change their lives.

A Story of Devu and Sarasu

Devu (Rajinikanth) is a violent thug who works for money, while Sarasu (Saritha) is a sex worker. Their lives intersect when Devu seeks refuge in her house while escaping the police. Gradually, they develop affection for each other and decide to leave their troubled pasts behind. However, society and the people around them make starting afresh far more difficult than they imagined.

Rajinikanth’s Unusual Performance

Rajinikanth delivers a refreshingly different performance as Devu. Beneath his rough exterior lies a caring side, revealed through small gestures, such as buying medicine for Sarasu’s persistent cough and getting her new clothing when he notices her need.

One particularly memorable scene comes after Devu kills Soman. His expression changes from a smile to tears when he realises the gravity of the situation. Rajinikanth conveys the character’s inner turmoil without relying on lengthy dialogue or his trademark screen mannerisms.

Saritha also impresses as Sarasu, portraying her longing for affection, dignity and a better life with conviction.

K. Balachander’s Bold Social Commentary

The film examines society’s hypocrisy through characters such as Devu, Sarasu, Soman and a pimp. One striking incident involves a pimp who cannot bear to discover his own daughter in the very profession through which he exploits other women. The contradiction exposes the double standards of those who judge others while refusing to confront their own actions.

Balachander allows these situations to speak for themselves rather than relying entirely on explanations. His willingness to explore uncomfortable subjects makes the film distinctive, even when some scenes are deliberately provocative.

Final Verdict

Thappu Thalangal is not a conventional Rajinikanth entertainer. It offers a rare opportunity to see the actor explore vulnerability, tenderness and guilt beneath a tough exterior. Saritha’s performance and Balachander’s unflinching examination of social hypocrisy add depth to the film.

For fans interested in Rajinikanth’s early career and his less familiar acting range, this is a noteworthy film.

தப்பு தாளங்கள் - ஆனந்த விகடன் விமர்சனம்

இது மாதிரியான 'தலைப்பு விலகும்' விவகாரங்களை மலையாளப் பட டைரக்டர்கள் மட்டுமே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுவார்கள். தமிழுக்கு இது புதுசு. எடுத்துக்கொண்ட கதையை மேலெழுந்த வாரியாக எடுத்துச் சொல்லி சமாளிக்காமல், கொச்சையான சம்பவங்கள், பச்சையான நகைச்சுவைகள் - இவற்றைக் காட்டியே தீருவேன் என்று கச்சை கட்டிக் கொண்டு இறங்கியிருக்கிறார் இயக்குநர். துணிச்சலான முயற்சிதான். ஆனால் காட்சிகளும் ஹாஸ்யங்களும் உச்சமாகப் போகும்போது நாம் கூச்சப்பட வேண்டியதாகிறது - மனைவியே பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாலும்! ஆனாலும், அசைக்க முடியாத தன்னம்பிக்கை, அதல பாதாள அனுபவம், எக்கச்சக்க துணிவு இவற்றுடன், எடுத்துக் கொண்ட கதையின் அடிவேர் வரை சென்று புரட்டியிருப்பதால், இதில் இருக்கும் பச்சைத் தனத்தையும், விரசபாவத்தையும் குறிப்பிட்டு விமரிசனம் என்ற பெயரில் ஒப்பாரி வைப்பது அர்த்தமற்றது . 

அடியாள் தேவு, 'தொழில் ' பார்க்கும் சரசு, கள்ளச் சாராயப் பேர்வழி சோமன்,  'தரகர் ' வேலை பார்க்கும் வீரமணி - நான்கு பேரும் நான்கு துருவங்கள். இவர்களை 'எக்ஸ்ரே ' எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறார் பாலசந்தர் !

காட்ட வேண்டியதை நிர்வாணமாகக் காட்டிவிட்டு அங்கங்கே அறிவிப்பு வாசகங்கள் எதற்கு? நன்றாக நடக்கத் தெரிந்த குழந்தைக்கு நடை வண்டி கொடுப்பதுபோல் இருக்கிறது. இருந்தாலும், 'நாய் விற்ற காசு குரைத்தது'  'வசனம் நீக்கப்பட்டது' இவை இரண்டும் ரசிக்கத்தக்கவை. குறிப்பாக, வசனம் நீக்கப்பட்டது 'கார்டு வரும் போது சிலர் வசனங்களை டைரக்டர் நீக்கி விட்டதாகவும், சிலர் சென்ஸார் நீக்கி விட்டதாகவும் நினைத்துக் குழம்புவது சுவாரஸ்யமான குழப்பம்! 

சோமனைக் கிணற்றடியில் கொலை செய்துவிட்டு வந்த ரஜினி, மரியாவின் பிரவேசத்தைப் பார்த்து மலைத்து நிற்பதும், நிலைமை தெரிந்து சிரிப்பை அழுகையாக மாற்றிக் கொள்வதும் மனத்தில் நிற்கும் காட்சி. தன் மகளை ஹோட்டல் அறையில் விபசாரியாகப் பார்த்த புரோக்கர் அதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் குடும்பத்தோடு மடிந்து போவது, எந்த ஈனத் தொழில் புரிபவனுக்கும் தன்மானம் உண்டு என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

பூரண கர்ப்பிணியான சரசுவை தேவுவின் கண் எதிரிலேயே கற்பழிப்பதாகக் காட்டப்படும் காட்சி ஏ ஒன்! தேவுவின் ரியாக்ஷனிலேயே அங்கு நடக்கும் கொடுமையை நாம் பூரணமாக உணர முடிகிறது. இந்த இடத்தில் பாலசந்திரன் முழுமை பெற்றுப் பௌர்ணமி சந்திரனாகிறார்! 

அந்தக் கால பாணியில் ரஜினி, மலை மேடு பள்ளங்களில் நடந்து கொண்டே பாடுவதும், கடைசியில் ரஜினி போகும் போலீஸ் வண்டியிலேயே ஹீரோயினையும் ஏற்றுவதும் ரொம்ப செயற்கை. 

அரசியல்வாதியைப் பற்றிப் பேசும் போது, உனக்கு இவரைத் தெரியுமா? ” என்று தேவு கேட்க, "அவர் பேசி முடிஞ்சதும் இங்கேதானே வருவார்" என்று படுகாஷுவலாக சரசு பதில் சொல்வது கேலியான குத்தல்! 

இதற்கு முன்னால் பாலசந்தர் இயக்கிய படங்களில் ஒவ்வொரு காட்சியும் டைரக்டர் இதோ இருக்கிறார்' என்று பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் இந்தப் படத்தில் நாம் டைரக்டரை மறந்து காட்சியோடு ஒன்றிப் போகிறோம். இது டைரக்டருக்கு ஒரு வெற்றியே ! 

விகடன் விமரிசனக் குழு

விகடன்  மதிப்பெண் : 52

( 19.11.1978 தேதியிட்ட ஆனந்த விகடன் இதழிலிருந்து ... )